Waarom ik tegen feminisme ben

Waarom ik tegen (postmodern) feminisme ben

Ik ben anti-feminist omdat het nieuwe feminisme geen strijd voor gelijke rechten meer is, maar een postmoderne ideologie die elke ‘ondervertegenwoordiging’ van vrouwen bestempelt als bewijs van seksisme, discriminatie en ongelijkheid.

Ik kan de strijd van het feminisme niet meer steunen. Niet omdat ik iets tegen vrouwen heb of ze minderwaardig vind. Nee, net als ieder weldenkend mens vind ik dat je iedereen in gelijke gevallen gelijk moet behandelen. Geslacht mag geen reden zijn om iemand slechter (of juist beter) te behandelen.

Het hedendaagse feminisme strijdt helaas niet meer voor gelijke behandeling en gelijke rechten. Maar is een postmoderne ideologie die stelt dat op elk mogelijke plek een proportionele afspiegeling van vrouwen moet zijn in de samenleving. Want dat is een teken van gelijkheid. Is die vertegenwoordiging er niet, dan is er dus per definitie sprake ongelijkheid die het gevolg is van seksisme en discriminatie.

Té weinig vrouwen?

Afgelopen week verscheen er een NRC interview en artikel waarin 3FM dj Roosmarijn Reijmer stelt dat er ‘té weinig vrouwen’ zijn op bepaalde posities in de muziek industrie. Op de radio als dj, op de radio gedraaid als artiest, op de podia van festivals en in het glazenhuis. Haar oproep:

‘Geef vrouwelijke dj’s meer kans op radio.’

En waar moet het naartoe?:

‘De volgende stap is een vrouw overdag op 3FM doordeweeks. En ook op Radio2, en 538. En niet één, maar drie.’

Je zou denken dat het interview wel vol moet staan met voorbeelden van vrouwen die gediscrimineerd worden. Vrouwen die beter zijn dan hun mannelijke collega’s, maar toch niet de positie krijgen ómdat ze vrouw zijn. En dat er daarom dus zo weinig vrouwen zijn. Helaas. Geen enkel dergelijk voorbeeld. De woorden seksisme, discriminatie en ongelijke behandeling worden zelfs niet één keer gebruikt.

Dit komt omdat het argument van feministen helemaal niet meer gaat over discriminatie of ongelijke behandeling van vrouwen ómdat ze vrouw zijn. Nee het argument is dat het enkele feit dat er (veel) minder vrouwen zijn dan mannen per definitie een teken van ongelijkheid is.

Wat is (on)gelijkheid?

Shula Rijxman, voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Publieke Omroep, en niet geheel toevallig een vrouw, reageerde in het NRC van 29 juni 2017. Haar reactie toont aan hoe ideologisch deze klaagzang over ongelijkheid is.

‘Om als omroep het venster op de wereld te zijn, moeten we zorgen dat iedereen zich gehoord voelt. Kunnen wij dat als onze redacties geen (grove) afspiegeling van de samenleving zijn? Kunnen wij dat als we sommige groepen stelselmatig minder vaak in beeld brengen? Of te vaak op een stereotiepe manier? Het antwoord is een open deur. Diversiteit, representativiteit, inclusiveness – noem het hoe je het noemen wilt, maar in Hilversum verdienen vrouwen een plaats die gelijkwaardig is aan die van mannen. Dat geldt ook voor allochtonen, jongeren en ouderen.’

Deze quote is exemplarisch voor wat in het hedendaags feminisme daadwerkelijk bedoeld wordt met de term ‘gelijkwaardigheid’ of ‘gelijkheid’. Dit refereert niet naar gelijke behandeling ongeacht geslacht. Nee, het refereert naar gelijke uitkomst, gelijke vertegenwoordiging en gelijke representatie.

En niet alleen gelijke vertegenwoordiging van vrouwen. Maar van élke mogelijke categorisering van mensen die het slachtoffer kunnen zijn van enige vorm van onderdrukking of ongelijke behandeling. En niet alleen op de radio, nee op élke mogelijke plek en laag in de samenleving.

Deze definitie van gelijkheid die het postmoderne feminisme hanteert levert een enorm probleem op. Namelijk, dat er nooit gelijkheid zal zijn! Want..

Welke categoriseringen zijn redelijk?

De categorisering man versus vrouw klinkt als een redelijke, maar waar stoppen we met categoriseren? Shula Rijxman noemde al een aantal andere kenmerken waar je op kunt categoriseren, namelijk afkomst en leeftijd.

Maar waar stop je met categoriseren als je vindt dat er pas gelijkheid bestaat als er een representatieve afspiegeling van de samenleving is. Dan moeten we ook een representatieve afspiegeling hebben op basis van huidskleur, seksuele geaardheid, seksuele identiteit, religie, politieke overtuiging, intelligentie. Zij kunnen allemaal slachtoffer zijn van onderdrukking of discriminatie.

Maar laten we dan volledig zijn. Want binnen deze categorieën is niet iedereen hetzelfde. Ze hebben niet allemaal dezelfde mening of dezelfde problemen. Dus moeten we categorieën maken binnen deze categorieën. Aparte categorieën voor intelligente gekleurde vrouwen, niet-intelligente katholieke transseksuele mannen, oudere rechtse homoseksuele Nederlanders met een migranten achtergrond etc.

Door te blijven categoriseren zul je nooit de gelijkheid hebben waar het feminisme naar streeft. We kunnen dit spel spelen tot we een aparte categorie hebben voor elk individu!

Moet vertegenwoordiging overal representatief zijn?

Deze week gaat het over dj’s op de radio. Vaak gaat het over topfuncties, raden van bestuur en regering. Het zijn relatief gezien allemaal ‘hoge’ functies binnen ‘belangrijke’ branches. Dit is natuurlijk geen toeval. Dit zijn de posities die gezien worden als de moeite waard om te ambiëren en die gelijk staan aan het hebben van succes.

Maar als er alleen gelijkheid is bij een representatieve vertegenwoordiging van de samenleving kunnen we daar niet stoppen. Dan moet dit ook het geval zijn voor ‘lagere’ posities. Vrouwen zijn ook ‘ondervertegenwoordigd’ binnen beroepsgroepen die het vieze en fysiek zware werk doen, zoals vuilnismannen en bouwvakkers. Ze zijn ‘oververtegenwoordigd’ in de zorg en onder fashion- en lifestyle bloggers.

Gaan we de overheid en bedrijven nu vragen te garanderen dat de vertegenwoordiging mannen en vrouwen in deze groepen ook een afspiegeling wordt van de samenleving? Dat heeft niets te maken met gelijkheid.

Feminisme is niet pro-vrouw

Het postmoderne feminisme strijd voor gelijke vertegenwoordiging, niet voor gelijke behandeling of rechten. Dit is geen definitie van gelijkheid waar ik achter kan staan en daarom ben ik geen feminist.

Hiermee spreek ik dus juist geen bezwaar uit tegen een verandering van de verhouding mannen en vrouwen op de radio of welke andere plek dan ook. Ik spreek ook niet tegen er nog steeds gevallen zijn waar vrouwen gediscrimineerd worden op basis van geslacht.

Het enige dat ik beargumenteer is dat een strijd tegen ongelijkheid betekent dat je juist deze individuele gevallen van ongelijke behandeling bestrijdt. Het is niet correct om de meest gekwalificeerde of getalenteerde dj te passeren ómdat ze een vrouw is.

Het is evenmin correct om op te roepen vrouwen posities te geven ómdat ze vrouw zijn zonder aan te tonen dat ze het meest gekwalificeerd of getalenteerd zijn. Sterker nog het is minachtend tegenover vrouwen.

3 comments

Geef een reactie